Paardcafe 2011
Ik was zenuwachtig voor het optreden.Dat ben ik al heel lang niet meer geweest, dus ik verbaasde mezelf.
Misschien omdat we met een inval-zanger werkten die zich maar twee weken heeft kunnen voorbereiden, misschien was het de locatie, misschien dementie.
Je weet het niet. Maar ik had mijn snuit om 17:00 uur al met make-up dichtgeplamuurd en mijn spullen ingepakt en liep gezellig door huis te ijsberen en de kinderen af te blaffen.
Die gelukkig oud genoeg zijn om me niet serieus te nemen: mijn zoon reageerde met een kort: "Natuurlijk gaat het goed.
Want jij bent Mamma." en mijn dochter hing liefdevol om mijn nek en fluisterde me allerhande kalmerende en relativerende pep-verhaaltjes toe.
En manlief lacht me gewoon uit: het is een goed teken als ik nerveus ben, dan speel ik beter.
Bij het Paardcafé aangekomen moesten we even goed kijken waar we konden opbouwen; groot was het niet.
Wel groter dan het Lazaru's, maar dat is mijn woonkamer ook.
De barmensen waren uitgesproken vriendelijk en het handjevol bezoekers keek geïnteresseerd toe hoe de stapel zooi gestaag groeide;
elke keer dat we binnen kwamen lopen met armen vol trommels, apparatuur en instrumentenkoffers voelden we van die blikken "er zal toch niet nog meer komen..." Zeker wel.
Het opbouwen kon beginnen, het steeds terugkerende feest van plaats bepalen, snoeren uitrollen, versterkers aansluiten, instrumenten stemmen en overleggen met de geluidsman.
Maus schroefde zijn trommels aan elkaar, talisman kreeg zijn vaste plekje en de geluidsman vertelde hem... dat het zachter moest.
Dit was ons absolute summum, dit hadden we nog niet eerder meegemaakt.
Maus had letterlijk nog geen klap op een trommel gegeven of hij hoorde al dat het zachter moest, geweldig.
We konden er smakelijk om lachen; bij LokaalVredebreuk moest het ook zachter en uiteindelijk zei de eigenaresse na een nummer of wat: "Nou ja, ga maar los ook, straks barst je nog."
De geluidsman was erg goed, hij had maar weinig nodig om zijn apparatuur in te regelen en dat was maar goed ook, want er waren problemen met Erwin's versterker.
Zijn topkast besloot een eigen willetje te hebben en dat was zéér ongelukkig getimed zo vlak voor het optreden.
Geluidsman had nog een topkast staan (die niet veel beter was), maar er kwam hulp uit het publiek en, zij het met enige hapering af en toe, kregen de mannen het kreng toch nog aan de praat.
Door dat gestoei met lampjes en draadjes waren we drie kwartier later dan gepland klaar voor de start;
de franje eromheen (Maus die aan een ketting naar zijn drumstel wordt geleid, 'Eruption' aan het begin van de tweede set,
een behoorlijke pauze) hebben we achterwege gelaten.
Soundchecken en los. De geluidsman stelde heel vlot bij wat er bijgesteld moest worden,
Maus zat te hakken als vanouds en toen hij oogcontact maakte met de geluidsman stak deze zijn duim op met een vrolijke kop.
Wat nou 'zachter'... Om niet als een stel zoutpilaren op het podium te staan, kwam Willem af en toe mijn richting uit,
achter zanger Ton langs. Daarbij kneep hij, zoals later bleek, elke keer trouw in Ton's zuidelijk gedeelte van zijn rug wat leuke beeld- en geluidseffecten opleverde.
Het is me opgevallen dat Willem's aanhang in de zaal groeit, want elke keer als Ton de naam 'Willem' liet vallen, kwam er een gejuich uit de zaal.
De winnares van de prijsvraag die donderdagavond op de radio was, was helaas niet aanwezig om haar prijs - een gesigneerde luchtgitaar en een CD-tje - in ontvangst te nemen.
Maar we zijn makkelijk te contacten via www.xinix.nu, dus als ze zich alsnog meldt zorgen we ervoor dat ze haar prijs toch nog krijgt.
Omdat het Paardcafé vergunning voor live-muziek heeft tot 23:00 uur moesten we de sokken er een beetje in zetten,
maar de geluidsman was dermate blij met ons dat we de setlist gewoon af mochten maken.
Extra toegiften zaten er even niet in, zoals eerder gezegd hadden we met onze Ton maar een korte voorbereidingstijd.
Met een foutje hier en daar (want het is gewoon leuker om tegelijkertijd te beginnen en tegelijkertijd te stoppen) wat iedereen vergeven werd hebben we een goede avond gedraaid,
we hebben het erg naar ons zin gehad en het publiek was enthousiast.
Na afloop deden we rustig aan, de avond was nog vroeg en we zijn eigenlijk allemaal zwaardere sets gewend.
Maar, mede door mijn verrotte knie, ik wilde op een gegeven moment toch wel weg.
Mijn spulletjes stonden al klaar en het wachten was op Maus, met wie we meereden.
Hij ging zijn auto uit de parkeergarage halen en ik zat buiten met mijn man op het bordes op hem te wachten.
Afscheid genomen van Ton, Erwin gedag gezegd en wachten. Zeer vreemde mensen voorbij zien komen,
die, al dan niet onder invloed van geestverruimende middelen, het toch regelmatig nodig vonden een praatje met ons aan te knopen.
Een dakloze dozenzoeker die ik nog herkende van het Paap-optreden hing een mooi verhaal op over de sleutel van Woodstock die om zijn nek hing...
tegelijkertijd probeerde hij wat kleingeld bij elkaar te bedelen in een veelgebruikt en gescheurd plastic bekertje.
Het voorstel van mijn man om zijn Woodstock-sleutel dan maar te verkopen was zo logisch en 'geen-speld-tussen-te-krijgen' dat hij er maar weer vandoor hopste en een passerend groepje mensen tegemoet liep met hetzelfde verhaal.
Waar bleef Maus dan... Mijn mobieltje ging - Maus. Mijn topografische kennis van Den Haag was al gammel en zat te diep weggestopt om hem van zinvolle raad te kunnen voorzien,
dus de mobiel werd doorgegeven aan manlief, een geboren Hagenees.
Na drie rake vragen over wat hij om zich heen zag, constateerde mijn man dat Maus richting de A12 aan het tuffen was...
in onvervalst Haags gaf hij hem wat rake reisadviezen en verbrak na een paar minuten de verbinding onder het verbijsterd uitroepen van:
"Godvâh, hè heb auk het richtingsgevoel van een gâhdvis, die gauzâh|" Hij was weer terug...
je kan een Hagenees uit Den Haag halen, maar zelfs na drie decennia heb je Den Haag nog niet uit de Hagenees!
Na nog een kwartiertje wachten en blij zijn dat het niet regende kwam Maus aanrijden.
Hij werd op z'n Haags begroet en alle instrumenten waren in no-time de auto ingevloekt.
Maus heeft bij ons thuis nog een paar colaatjes gedronken en we hebben wat nagekletst over het optreden, wat iedereen heel erg leuk had gevonden.
Om 3:30 uur moest hij echt gaan, zijn dochter viert zondag haar verjaardag en ons gewone leven gaat ook weer door.
Huishouden en schoolwerk, van die dingen waar je helemaal niet aan denkt als je staat op te treden.
Nu zit ik nog een beetje na te genieten met een stekende en kloppende knie,
maar het is het weer dubbel en dwars waard geweest.
Op naar het volgende optreden. Want het moet gezegd: we maken wel steeds nieuwe fouten! Jongens, hij was weer als vanouds 'lekkâh'! Bedankt!
Mama Bass
|